خدمتِ بی‌نام و نشان| روایتی از دکتر عابدی و خانواده‌اش در صف مقدم سلامت زائران مشهد

به گزارش آستان‌نیوز، دارالشفای امام (ع) سالهاست که به عنوان یکی از مراکز مهم ارائه خدمات درمانی به زائران فعالیت می‌کند؛ جایی که پزشکان، پرستاران و نیرو‌های درمانی با تمام توان برای آرامش و سلامت زائران، تلاش می‌کنند.

یکی از این خادمان سلامت، دکتر مصطفی عابدی است؛ پزشکی با تجربه که بیش از ۳ دهه از عمر خود را صرف خدمت در حوزه تشخیص آزمایشگاهی کرده است.

او امسال نیز همچون سال‌های گذشته همراه خانواده‌اش—همسر، دو پسر و عروس‌هایش—به مشهد آمده تا، چند روزی را در خدمت‌رسانی به زائران، سپری کند.

دکتر عابدی، فارغ‌التحصیل دانشگاه تهران، با لبخندی آرام، می‌گوید: ما یک خانواده خدمتگزاریم. لبخندی که نشانه افتخاری ساده، اما عمیق است.

آشنایی او با گروه یاوران رضوی با یک توصیه دوستانه آغاز شد، اما حالا خدمت در میان زائران به بخشی جدایی‌ناپذیر زندگی او و خانواده‌اش، تبدیل شده است.

یکی از پسرانش متخصص داخلی است، دیگری دکترای علوم آزمایشگاهی دارد و حتی عروس‌های خانواده نیز در کنار تیم درمان حضور یافته‌اند تا، حلقه‌ای از خدمت، شکل بگیرد.

بخش مهمی از این خدمت در دارالشفای امام (ع) انجام می‌شود؛ مجموعه‌ای درمانی که با بخش‌های مختلفی، چون اورژانس، درمانگاه‌های تخصصی، آزمایشگاه تشخیص طبی، داروخانه، بخش‌های پرستاری و خدمات پاراکلینیکی، به زائران خدمت‌رسانی می‌کند.

بسیاری از زائرانی که در طول سفر دچار مشکل جسمی می‌شوند، نخستین پناه درمانی خود را در همین مجموعه، پیدا می‌کنند.

آزمایشگاه دارالشفا امام (ع) یکی از بخش‌های مهم این مرکز است؛ جایی که تشخیص دقیق بیماری‌ها می‌تواند مسیر درمان بیماران را، مشخص کند.

دکتر عابدی درباره تجربه حضورش در این مجموعه می‌گوید: در این چند روزی که در دارالشفا بودیم، نظم، تجهیزات مناسب و همکاری صمیمانه کادر درمان واقعاً قابل توجه بود وهمه با جان و دل کار می‌کنند.

او از همکاران خود نیز با احترام یاد می‌کند، آقایان سنجری، رضازاده و احمدیکه، هر کدام در مسئولیت‌های سازمانی خود در دارالشفای امام (ع) و دیگر همکاران با انرژی و تعهد کار کرده و واقعاً همه برای یک هدف مشترک، تلاش می‌کنند.

او در پایان سخنانش آرزویی ساده، اما عمیق دارد: آرزو می‌کنم با عنایت اهل‌بیت (ع) و امام رضا (ع)، روز‌های سخت مردم بگذرد و زائران با سلامت و آرامش بیشتری، به خانه‌هایشان برگردند.

سکوت کوتاهی در صدایش شکل می‌گیرد؛ سکوتی که نشان می‌دهد دلش هنوز در همان فضای خدمت، در راهرو‌های دارالشفا و در میان زائرانی مانده که شاید هرگز نام خادمان سلامت را ندانند، اما آرامش سفرشان، مدیون همین خدمت‌های بی‌نام و نشان است.